Dlaczego warto zrobić test na HIV?
Informacja o tym, że jest się zakażonym HIV ratuje życie !!!
HIV nie jest tym samym, co AIDS.
Z zakażeniem HIV można żyć wiele lat, bez żadnych objawów klinicznych. Ale po latach trwania bezobjawowego zakażenia człowiek zaczyna chorować. Jeśli nie wie o swoim zakażeniu, to zgłasza się do lekarzy różnych specjalności, którzy mogą nie wiedzieć, że objawy, z którymi zgłasza się pacjent mają związek z zakażeniem HIV.
Dowiedzenie się o zakażeniu nie jest informacją przyjemną. Ale można się z nią oswoić (łatwiej będzie, jeśli nie powie się wszystkim krewnym i znajomym o tym, co człowieka spotkało; jedyna osoba, która musi wiedzieć o zakażeniu to parter/partnerka seksualna).
Informacja o zakażeniu jest przede wszystkim informacją o tym, do jakiego specjalisty się wybrać.
W Polsce leczeniem osób żyjących z HIV zajmują się lekarze pracujący w tak zwanych Ośrodkach Referencyjnych (lista tych ośrodków na stronie).
Jeśli zakażenie rozpoznane zostanie w jego bezobjawowym stadium, wówczas początkowo specjalista od HIV będzie kontrolował co 3 – 6 miesięcy stan układu immunologicznego (liczbę komórek CD4, które są istotnym składnikiem układu immunologicznego, a które niszczy HIV), a także poziom wiremii (ilość wirusa we krwi, mierzona liczbą kopii RNA HIV/ml). Zanim dojdzie do wystąpienia objawów towarzyszących HIV, wspólnie z lekarzem zostanie podjęta decyzja o terapii antyretrowirusowej, która wydłuża życie o ponad 30 lat.
Jeśli jest się kobietą i wie się o swoim zakażeniu, a podczas ciąży pozostaje się pod opieką ginekologa-położnika i specjalisty od HIV, wówczas szansa na urodzenie zdrowego dziecka wynosi prawie 100%. Jeśli kobieta nie jest świadoma swego zakażenia, wówczas prawdopodobieństwo przeniesienia HIV na dziecko wynosi 40%. W Polsce ciągle się zdarza, że zakażenie HIV u mamy rozpoznawane jest dopiero wówczas, kiedy u dziecka rozpoznany zostanie AIDS. W 2008 r. urodziło się 8 dzieci zakażonych HIV.
Jeśli wie się o swoim zakażeniu, wówczas można:
- normalnie żyć (mieszkanie pod jednym dachem z osobą zakażoną nie naraża innych),
- uczyć się, studiować, pracować,
- założyć rodzinę,
- wchodzić w związki nieformalne,
- uchronić przed nim partnera/partnerkę seksualną,
- przedłużyć swoje życie o ponad 30 lat,
- być mamą zdrowego, niezakażonego HIV dziecka,
- być ojcem dziecka w sytuacji, kiedy kobieta jest niezakażona (same plemniki nie przenoszą zakażenia, wiadomo już jak je „wypłukać” tak, by podane kobiecie nie doprowadziły do jej zakażenia – a jak mama jest niezakażona, wówczas dziecko także będzie niezakażone).
oprac. dr n. med. Dorota Rogowska-Szadkowska
data aktualizacji: maj 2009r.
[2009-05-EDU-0995]
