Zakażenie HIV a odpowiedzialność karna
Pragnąc przeciwdziałać niekontrolowanemu rozprzestrzenianiu się wirusa HIV ustawodawca wprowadził przestępstwo narażenia innej osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo zakażenia wirusem HIV (art. 161 Kodeksu Karnego). Odpowiedzialności karnej za to przestępstwo podlega osoba, która mając świadomość, iż sama jest zakażona wirusem HIV i wiedząc, jakie zachowania mogą być potencjalnie niebezpieczne dla drugiej osoby, świadomie zachowuje się w sposób, który w świetle aktualnego stanu wiedzy medycznej stwarza bezpośrednie, a więc realne niebezpieczeństwo zakażenia s
ię drugiej osoby (np. odbywa stosunki seksualne bez użycia prezerwatywy). Podkreślić należy, iż popełnienie tego przestępstwa nie zależy od tego, czy ostatecznie do zakażenia doszło. W przypadku jednak, gdyby do zakażenia doszło, sprawca odpowiadać będzie za przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (które to przestępstwo zagrożone jest karą do 10 lat pozbawienia wolności, podczas gdy przestępstwo narażenia na zakażenie "jedynie" karą do 3 lat pozbawienia wolności).
Podkreślić należy, iż przestępstwo narażenia na zakażenie jest czynem zabronionym ściganym na wniosek pokrzywdzonego, dlatego też osoba zainteresowana (narażona na zakażenie) chcąc, by sprawca został pociągnięty do odpowiedzialności karnej, winna zgłosić się do organu ściągania (policja, prokuratura) i złożyć wniosek o ściganie.
Świadome zakażenie innej osoby, oprócz ewentualnego pociągnięcia do odpowiedzialności karnej, skutkować może również pociągnięciem sprawcy do odpowiedzialności cywilnoprawnej (odszkodowawczej). Osoba zakażona może żądać od sprawcy zakażenia stosownego odszkodowaniamającego wyrównać wszelkie szkody materialne wynikłe z zakażenia (np. koszty leczenia, dojazdów do szpitala itp.), jak i poczucie skrzywdzenia. Oprócz tego, w przypadku, gdy w wyniku zakażenia poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, bądź też zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od sprawcy zakażenia stosownej renty.
Jak o tym już wspomniano, przestępstwem jest również zaniechanie powiadomienia osób, które potencjalnie mogły ulec zakażeniu wskutek kontaktu z osobą zainfekowaną (art. 162 Kodeksu Karnego o nieudzieleniu pomocy).
oprac. Paweł Witan
data aktualizacji: maj 2008
[2008-06-EDU-640]
