Artykuł sponsorowany

Od czego zależy grubość powłoki ogniochronnej na stalowej konstrukcji w projekcie przemysłowym

Od czego zależy grubość powłoki ogniochronnej na stalowej konstrukcji w projekcie przemysłowym

W projekcie hali produkcyjnej w branży petrochemicznej jedna stalowa konstrukcja nośna wymagała odmiennych założeń ogniochronnych dla poszczególnych elementów. Słupy wolnostojące narażone na ogień ze wszystkich stron otrzymały wyższe wymagania wyjściowe niż belki stropowe osłonięte z jednej strony. Profile zlokalizowane w strefie o podwyższonej wilgotności wymagały dodatkowo uwzględnienia specyficznych warunków korozyjnych.

Klasa odporności ogniowej i współczynnik masywności

Klasa odporności ogniowej określa czas zachowania nośności w warunkach pożaru. Oznaczenia R30, R60 lub R120 odpowiadają odpowiednio 30, 60 i 120 minutom ochrony konstrukcji przed zniszczeniem. Wartość ta wynika bezpośrednio z nadrzędnego projektu budowlanego. Zależy ściśle od ogólnego przeznaczenia obiektu oraz funkcji samego elementu stalowego.

Drugi kluczowy parametr to współczynnik masywności przekroju U/A. Wyraża on stosunek obwodu nagrzewającego się do pola przekroju stalowego. Podaje się go w jednostkach m⁻¹. Wyższa wartość oznacza większą powierzchnię wystawioną na ogień w stosunku do masy materiału. Taka sytuacja znacznie przyspiesza fizyczny wzrost temperatury stali w trakcie pożaru. Obliczenia tego wskaźnika różnią się w zależności od faktu, czy ogień działa na element z trzech, czy z czterech stron.

Elementy o wysokim współczynniku masywności, takie jak cienkościenne profile rurowe, nagrzewają się szybciej niż grube dwuteowniki. Wymagają przez to nałożenia grubszej warstwy farby pęczniejącej dla osiągnięcia tej samej klasy odporności. Docelową grubość warstwy ustala się zawsze na podstawie tabel i badań konkretnego systemu dla danego typu profilu. Uwzględnia się przy tym przyjętą temperaturę krytyczną stali, która zazwyczaj oscyluje w granicach 500-550 stopni Celsjusza. Działanie farby opiera się na reakcji chemicznej. Pod wpływem wysokiej temperatury powłoka wielokrotnie zwiększa swoją objętość i buduje węglową pianę izolacyjną.

Środowisko pracy a układ warstw i praktyka wykonawcza

Kategorie korozyjności C1–C5 według normy ISO 12944 precyzują wymagania dotyczące odporności na wilgoć, sole i zanieczyszczenia przemysłowe. Środowisko eksploatacji bezpośrednio determinuje dobór całego systemu powłokowego. W trudnych warunkach C4 lub C5 warstwy antykorozyjne oraz nawierzchniowe muszą być odpowiednio grubsze dla zachowania trwałości powłoki pęczniejącej.

Istotnym czynnikiem pozostaje również pełna kompatybilność zabezpieczenia antykorozyjnego z samą farbą izolacyjną. Podkład epoksydowy lub warstwa bogata w cynk łączą się z docelowym poliuretanem w jeden układ. Jego przyczepność i odporność na zmienne warunki atmosferyczne potwierdzają zawsze dokumenty certyfikujące producenta chemii budowlanej. Zastosowanie niekompatybilnych materiałów skutkuje ryzykiem delaminacji powłok.

Ustalenie ostatecznej grubości izolacji wymaga analitycznego zestawienia wytycznych z projektu wykonawczego. Weryfikacja obejmuje klasę odporności ogniowej, współczynniki U/A poszczególnych profili, temperaturę krytyczną stali oraz specyfikację środowiska chemicznego. Zebrane informacje konfrontuje się z tabelami grubości. Są one obligatoryjną częścią Europejskiej Oceny Technicznej dla danego wyrobu.

Właściwe malowanie ogniochronne konstrukcji stalowych wymaga ścisłego przestrzegania reżimu technologicznego w malarni lub na placu budowy. Proces rozpoczyna się od rygorystycznego przygotowania powierzchni metodą obróbki strumieniowo-ściernej. Standard zakłada osiągnięcie klasy czystości Sa 2,5. Wykonawca w pierwszej kolejności aplikuje wybraną warstwę podkładową. Następnie nakłada warstwę farby pęczniejącej o ściśle wyliczonej wcześniej grubości. Proces zamyka się aplikacją powłoki nawierzchniowej, która skutecznie zabezpiecza cały system przed uszkodzeniami mechanicznymi. Konstrukcje ocynkowane pokrywa się wcześniej specjalnymi gruntami poprawiającymi szorstkość i przyczepność układu.

Firma Techrom realizuje powłoki antykorozyjne i ogniochronne dla zakładów z branży petrochemicznej, lotniczej i kolejowej. Działalność spółki opiera się na specjalistycznej obróbce strumieniowo-ściernej, metalizacji natryskowej cynkiem oraz aplikacji systemów pęczniejących na dużych obiektach przemysłowych. Przedsiębiorstwo obsługuje zlecenia na obiektach inżynieryjnych, pracując ściśle na podstawie parametrów zapisanych w dokumentacji technicznej.

Właściwa grubość powłoki ogniochronnej nigdy nie wynika z jednej uniwersalnej reguły pomiarowej. Zależy od precyzyjnej kombinacji docelowej klasy odporności, geometrii profili, uwarunkowań środowiskowych i zgodności całej nałożonej chemii budowlanej. Zestawienie tych zmiennych z dokumentacją systemu przeciwpożarowego pozwala na ostateczne dopuszczenie stalowej konstrukcji do bezpiecznego użytku przemysłowego.